103 kilometer autorijden om te gaan biken terwijl er op 6 kilometer
van de deur ook een degelijke tocht georganiseerd wordt… Gekkenwerk?
Misschien
wel, maar het voormiddagje Sprimont had enkele weken geleden zoveel
deugd gedaan, dat ik nog meer van de provincie Luik wou proeven.
Na
de ledenvergadering van zaterdagavond, deed het wel eventjes pijn toen
de wekker om half zeven” tuuuut tuuut tuuut” zei. Een klets koud water
in het gezicht, en drie pannenkoeken later ging het al heel wat beter en
zette ik vaart richting Goffe’s stulpje (zeg maar stulp) in “Schunnebroek”.
Goffe propte zich nog snel vol met zelfgebakken wafels van de
schoonmama, en omstreeks twintig na zeven verlieten we ons geliefde
Hageland.

Na een klein uurtje bollen arriveerden we in het pittoreske Romsée,
net voorbij het centrum van Fléron. Van drukte was er hier zeker geen
sprake, dus de inschrijving in een zaaltje van het plaatselijk schooltje
verliep bijzonder vlot.
Rond half negen gingen we op pad, niet echt
wetende wat volgen zou. In de eerste twee kilometers was het dadelijk
schuiven geblazen op enkele modderpassages, de moddervrees nam eventjes
toe maar gelukkig zou achteraf blijken dat die vrees ongegrond was. Na
het betere schuif- en glijwerk was het meteen serieus klimmen geblazen,
hoofdzakelijk op asfaltwegen maar daarom zeker niet minder zwaar.

Na acht kilometer kwamen we reeds de eerste bevoorrading tegen. Vrij
vroeg, maar we maakten er toch al gretig gebruik van. Het was geen
uitgebreid buffet, maar al het nodige (koeken, sportdrank, fruit) was
voorzien, meer dan voldoende dus!

Na de bevoorrading werd er terug heel wat geklommen, al gebeurde dit
wederom meer dan eens via asfaltwegen. Desalniettemin ging de hartslag
af en toe in het rood op de ellenlange en bij momenten echt zeer steile
hellingen. Het was vooral zoeken naar het juiste kleine verzetje en een
goede coup de pédale. Goffe had het in dit eerste gedeelte soms een
beetje lastig op de hellingen (te wijten aan onvoldoende nachtrust en
wat wennen aan de reservefiets?), maar zou zich in het verdere verloop
van de rit toch goed herstellen. Na zo’n vijftien kilometer kregen we
voor het eerst wat spectaculairdere afdalingen voor de wielen geschoven,
volop kicken en genieten geblazen dus.

Bij kilometerpaal twintig mochten we voor de tweede maal halt houden
om de innerlijke mens nog een keertje te sterken. Tussentijdse evaluatie
tot op dat moment:
– zware tocht, veel hoogtemeters.
– mooie omgeving, maar niet zo bosrijk.
– vrij hoog asfaltgehalte, maar aangezien dat meestal lastige beklimmingen waren, stoorde dat ons niet echt.

De volgende dertien kilometers zouden pure geniet-kilometers worden,
en maakte de verre autotrip meer dan de moeite waard. De off-road
klimmetjes en technische afdalingen (bezaaid met glibberige stenen)
volgden elkaar razendsnel op. Bovendien bevonden we ons nu in een meer
bosrijke omgeving wat het alleen maar mooier maakte.
Bij het
oversteken van een bruggetje werden we bovendien op de gevoelige plaat
vastgelegd door de plaatselijke fotograaf. Mediageile Goffe wou er
blijkbaar zeker van zijn dat hij “getrokken zou worden” (gelieve dit in
de juiste context te plaatsen), en begon daarom maar wat te klungelen op
het bruggetje. Ik ben zeer benieuwd naar de foto!

Na zo’n 33
kilometer wachtte er ons nog een derde en laatste bevoorrading. De
flessen jenever brachten ons hier even in de verleiding, maar gelukkig
konden we die verleiding weerstaan en gingen we algauw weer op pad voor
het slotgedeelte van deze tocht. Gelukkig voor onze beentjes, bolden de
laatste tien kilometer al bij al vrij goed en konden we deze tocht met
een goed gevoel uitrijden. Uiteindelijk zouden we zo’n 45 kilometer op
onze tellertjes staan hebben.

Slotconclusies:
– Vrij zware tocht omwille van de hoogtemeters (de
organisatie stelde 1346 hoogtemeters voorop, ik denk dat de werkelijke
hoogtemeters daar toch niet zo heel ver van uit de buurt zullen liggen,
ik kan mis zijn natuurlijk)
– Vrij hoog asfaltgehalte in het eerste deel, veel aantrekkelijker tweede gedeelte met enkele leuke afdalingen.
– Moddergehalte viel heel goed mee. Modder genoeg maar zeker geen “blubber- & stoemptoestanden”.
– Tompie’s beentjes waren meer dan degelijk vandaag. Het klimwerk ging vrij goed en de afdalingen naar mijn normen super.
– Goffe had het wat lastig in het eerste gedeelte, maar kwam er door naar het einde toe: een echte marathonman!

Tenslotte nog eventjes twee bloemenkransen uitdelen:
– De eerste
zou ik willen uitreiken aan de weergoden: buiten wat lichte regen (die
zelfs nog deugd deed bij momenten) hebben ze het hierboven goed droog
gehouden. Merciiiiiii!!!!
– De tweede bloemenkrans is voor alle
vriendelijke mensen die we vandaag zijn tegengekomen: Waalse VTT’ers,
Vlaamse MTB’ers, toevallige passanten: vriendelijkheid ten troef daar in
het Franstalig landsgedeelte. Zo moet dat dus hé….

Groetjes,

Tompie