Aan keuze geen gebrek op deze Dag van de Arbeid:
– de tv-uitzending omtrent de zaligverklaring van Paus Johannes Paulus II;
– de opening van het bedevaartseizoen in Scherpenheuvel;
– de zondagochtend-eucharistieviering in Baal-Dorp;
– de 16e Bike fun toertocht met start aan het heilige voetbalveld te Deurne.

Voor de gelovige groenhemden onder ons was dit een uiterst moeilijke
keuze, maar uiteindelijk kozen maar liefst 13 apostelen om naar Deurne
af te zakken.
Ikzelf achtervolgde de pausmobiel van Patrick &
Elias tot in Deurne, en onderweg flitsten we de heilige drievuldigheid
Steven, Tim & Pascal op hun fietsjes voorbij. Ginder aangekomen
bleek dat Chayenn en haar hemelse vader Philip reeds aan hun tocht
begonnen waren. Verder tekenden ook Lieven, Bert, Born, Gino (+ kameraad
Bart) present.

De inschrijving verliep voor de meeste onder ons bijzonder vlot. Bert
en mezelf beleefden een primeur nadat bleek dat we voor het eerst in
ons leven de snelste rij gekozen hadden. Even werden we hierbij als
Judassen aanzien, maar dit geheel onterecht.

Na wat traditioneel zondagochtend-gezever gingen we onder een
stralend blauwe hemel van start. Teveel gezever blijkbaar want reeds bij
de eerste afslag werd de pijl te laat opgemerkt, iets wat nog vaker zou
gebeuren tijdens deze tocht.
Ook de eerste splitsing kwam er al vrij
snel aan, en dus waren dappere krijger Elias & vaderlief Patrick de
eersten die de groene processie verlieten. Ook snelheidsduivel Bert was
al vrij snel uit ons zicht verdwenen, hij ging solo op pad voor de
langste afstand (65km).

Ik dacht dat het tempo in het inmiddels uitgedunde groepje nog vrij
hoog lag, maar als ik sommige mede-bikers zag voorbij zoeven – kreeg ik
soms toch mijn bedenkingen hierbij. Ons groepje bleef ondertussen maar
uitdunnen (tandwiel-problemen Born, keuze andere afstanden), en zelf
begon ik last te krijgen van mijn heidense knie.

Net na de
passage van de Wallen rond Diest een moment van opflakkering bij het
zien van dappere krijgster Chayenn & haar persoonlijke assistenten
Philip & Lieven. Het was knap om zien hoe Chayenn genoot van deze
rit en bovendien was ze blijkbaar op elke klim opgereden (papa
natuurlijk ook zo “fier als ne gieter”).

Geen gebroken brood en bekers wijn (jammer genoeg) aan de
bevoorrading, maar wel voldoende drank & etenswaren om terug op
krachten te komen. Inmiddels was de groene brigade grotendeels terug
samengekomen, en konden we dus met z’n allen terug op pad gaan voor het
resterende deel van de tocht.

Helaas pindakaas, bij het
opspringen na de bevoorrading merkte ik dadelijk dat ik met “nen
platten” zat. Even probeerde ik nog de ongelovige Thomas te spelen
(misschien waren het toch de beentjes, want we zaten dadelijk op een
stevige klim), maar niet dus…
Gelukkig was barmhartige Samaritaan
Born in de buurt (zelf dus ook regelmatig vloekend op zijn tandwielen),
en bleef hij wachten terwijl ik (al klungelend) mijn binnenband aan het
vervangen was.

We kozen er dan maar voor om zo snel mogelijk koers te zetten
richting heilige tapkraan, en dat kostte mij eerlijk gezegd nog enorm
veel moeite (knie, beentjes, half opgepompte achterband).

Het slot van deze zondagvoormiddag verliep een pak eenvoudiger.
Gewoon een pak bonnetjes kopen, uw voeten onder tafel placeren, van
hemels gerstennat genieten en… zeveren (weeral)!
Nog even
opschudding toen broeder Steven zijn gerstennat wel iets te hevig wou
binnengieten (en hierdoor enorm “braggelde”), maar uiteindelijk nam ik
vredig afscheid & keerde voldaan huiswaarts.

Toch weer een leuke zondagvoormiddag achter de kiezen, die een mooi plaatsje verdient in de Megabikers-bijbel.